Rozdział 5

Paul

- Cholera, to nie tak miało być! - wykrzyknął mój brat. - Przecież on nic nie umie.
Nie dziwiłem się, że się zezłościł.
W końcu przed chwilą dowiedział się, że nasza matka przypuści w nocy atak.
- Trzeba go osłaniać. - odpowiedziałem to z takim spokojem, że myślałem że się na mnie rzuci.
- A nie możesz zrobić jakiegoś czary mary i po prostu będzie spokój?
- W przypadku Alice, nie ma mowy na "czary mary". - zrobiłem cudzysłów w powietrzu. - Z resztą nie mam jakieś olbrzymiej mocy. Fakt jestem silny mogę dużo rzeczy ale, nie jestem wszechmogący.
- Ale trzeba jakoś uporać się nową zabawką mamusi. - splunął.
Zmarszczyłem brwi.
- Zabawką? To nasza siostra.
- Poprawka. To BYŁA nasza siostra. - gdyby jego wzrok mógł zamrażać, to ja bym już był kostką lodu.
Nastąpiła na moment niezręczna cisza, którą jednak postanowiłem szybko przerwać.
- Ty idziesz zająć się wojskiem, a ja przyspieszę wojskową edukacje Alexa.
Jamie miał niezadowoloną minę.
- Wszystko jasne? - spytałem wychodząc.

Alexander

 - Na dzisiaj koniec. - odparła Pearl.

- Ale tylko dla ciebie Pi. - do sali wszedł Paul.

Dziewczyna spojrzała na niego zaskoczona.

Gdy już się otrząsnęła, przemówiła.

- Po pierwsze to nie mów na mnie Pi, a po drugie co ty tu robisz? Nie miałeś zajmować się problemem Elex?

- Właśnie to robię. Do widzenia Pi. Jonathan na ciebie już czeka.

Jego siostra prychnęła, po czym opuściła hale bez słowa.

- Ja już nie mam siły. - odezwałem się w końcu.

- Wiem. - odwrócił się w moją stronę. - Ale są dwa dosyć istotne problemy. Pierwszy, mimo że z przyjemnością wsparłbym cię moimi mocami, ale nie mogę bo nie możesz mieć żadnych by pokonać naszego wspólnego wroga, a druga to że dzisiaj nastąpi atak.

- Słucham? - wykrzyknąłem. - Dlaczego nie powiedzieliście mi wcześniej?

- Bo sami wiemy to od niedawna, a z resztą nasz wróg dokładnie pilnuje byśmy nie mieli czasu na jakąkolwiek reakcję. Na nasze mam nadzieje szczęście, dowiedzieliśmy się nieco wcześniej. A teraz pora na nową runę.
Od razu po tych słowach, gwałtowny ból przeszył moje ciało.
Na szczęście szybko ustąpił.
- Wyglądam jak jakiś badboy. - burknąłem.
Paul przewrócił oczyma.
- Nie marudź. To wszystko jest po to byś miał jakiekolwiek szanse na przeżycie. Nie będę owijał w bawełnę. To nie będzie jakaś tam potyczka, to będzie walka o przetrwanie.
Wcisnął mi w dłonie łuk.
- Pamiętaj, że udajesz nowego Strażnika. Pod żadnym pozorem wróg nie może się dowiedzieć o twojej prawdziwej misji. Inaczej to koniec. Z wszystkim i wszystkimi.
Nagle zamarł.
W tym samym momencie do pomieszczenia wpadł Jonathan i Layla.
- Atakują! -krzyk Paul'a rozległ się w całym pomieszczeniu.
- Ale jak to? Nie teraz! Nie jestem gotowy! - krzyczałbym dalej, gdyby nie solidny liść w twarz.
- Skończyłeś? - syknął Jamie. - Będę ci osłaniał dupę z Laylą, ale to nie zmienia faktu, że nie masz stać jak ostatni kołek. Wszystko jasne?
Nim zdążyłem jakkolwiek zareagować rozległ się potężny huk.
Cała ściana poszła w drobny mak.
- Stęskniłam się za wami. - rozległ się damski głos. - Myślę że Alice też.
Przy tych słowach zza jej pleców wyłoniła się drobna dziewczyna o porcelanowej cerze, czarnych włosach i z pustymi, pozbawionymi życia oczami.
Wzdrygnąłem się na ich widok.
Kątem oka spostrzegłem, że jej bracia również.
- Widzę że macie nowego frajera w szeregu. - starsza kobieta spojrzała wprost na mnie. - Zginiesz robaczku. Do ataku!!!
Momentalnie wraz z armią wystrzeliła do przodu.
Paul nie czekał ani sekundy dłużej.
Zapomniałem jak się porusza.
Ostudziło mnie dopiero upadające mi pod stopami ciało.
Wyciągnąłem strzałę z kołczanu i zacząłem atakować.
Elex musiało chyba na mnie zależeć, bo po chwili coś mnie pociągnęło do tyłu wbijając w ścianę.
Czyjeś ręce z siłą imadła objęły moją klatkę piersiową, tak że nie mogłem złapać oddechu.
Jakby tego było mało, ten ktoś coraz bardziej wbijał moje ciało w tynk.
Gdy już pojawiły się mroczki przed moimi oczami, uścisk nagle zelżał.
Nie zobaczyłem co było dalej bo zemdlałem.

Jonathan

- Nie chce nic mówić, ale Alec się dusi. - wysapałem do brata, będąc w wirze walki. - Ja wiem, że chcesz tworzyć pozory przed matką, ale martwy się nam na nic nie przyda.

- Rozumiem, ale powiedz mi jak mam to zrobić? Zapomniałeś, że walczę z maszyną do zabijania?

Fakt, od samego początku miał na ogonie Alice, która nie odstępowała go na krok.

A ja..

Odepchnięto mnie od kuzynki, w wyniku czego Alec walczył teraz o życie.

Wystrzeliłem do przodu, zachodząc zablokowanego anioła od tyłu i nim się zdążył zorientować w sytuacji, powaliłem go na ziemie, uwalniając wpółżywego śmiertelnika.

Szybko zabrałem go z pola bitwy i gdy już byliśmy w miarę bezpiecznym miejscu narysowałem na nim Vitale

Paul

Sytuacja robiła się coraz bardziej nieciekawa.

Moi towarzysze padali jak muchy w zastraszającym tempie.

Ja już powoli zacząłem tracić siły.

Wiedziałem, że Alice będzie potężna, ale nie sądziłem, że aż tak.

W momencie kiedy cudem znalazłem nad nią przewagę, ona po prostu się rozpłynęła w powietrzu.

Podobnie jak jej kompania.

Rozejrzałem się po pobojowisku.

Upadłem na kolana z wyczerpania, a po moim policzku spłynęła samotna łza.

Elisabeth Elex zabiła Pearl...